"Ik heb een toffe jeugd gekend, mijn ouders waren niet rijk maar m’n vader reed ontzettend graag met de auto. Doordat er hiervoor niet altijd voldoende fondsen waren, vond ik wel dat het mijn taak was zijn oude auto’s zo lang mogelijk “rijdende” te houden. Daaruit groeide ongetwijfeld mijn grote interesse in techniek en het zelf maken van dingen…zoals tractors en motoculteurs van oude Vespa’s enz. Om de onkosten te drukken werden de meeste onderdelen zelf gemaakt i.p.v. ze bij een handelaar te halen.
Neem nu bijvoorbeeld onze eerste draaibank: het frame werd gemaakt van een trainrail, die de hele weide werd doorgesleurd en waarna er zeker 2 dagen met de hand aan gezaagd werd aangezien wij nog niet in bezit waren van een elektrische slijpmachine.
Zo maakte ik ook m’n eigen gocart met motor, wat op mijn leeftijd toen vrij uniek was aangezien ik de enige was in mijn streek die zoiets had en ermee naar school reed terwijl iedereen voor de rest met de fiets of de bus ging. Dit had dan ook tot gevolg dat er bij ons thuis elk weekend en alle vakanties heel wat vrienden langskwamen om hiermee te rijden.
Niet te verwonderen dat mijn vader al eens suiker in mijn benzinetank deed om even tot rust te kunnen komen.
Op 16-jarige leeftijd bouwde ik samen met mijn broer een nieuwe verbrandingsmotor voor auto’s en moto’s, die zowel op televisie als op het uitvindingsalon in Brussel werd voorgesteld.
Zelf heb ik nog heel wat bijscholing gevolgd heb en ook ontzettend veel geleerd door zelfstudie en experimenteren. Dit is later in mijn beroepsleven ook nog van pas gekomen: ingenieurs hadden me nodig om voor hen dingen op te lossen die ze zelf niet konden realiseren. Dit was nog maar eens een bewijs dat “Theorie” niet altijd overeen komt met praktijk.
Voor mij zijn er steeds 2 belangrijke drijfveren geweest om iets te verwezenlijken: techniek en avontuur.
Zelf dingen zoeken om te bouwen en/of te verbeteren…wat er natuurlijk wel voor zorgt dat je zo’n 7 keer opnieuw het wiel uitvindt, wat eigenlijk niet nodig is maar wel een logisch gevolg van het feit dat je bestaande natuurwetten toch nog eens wil uitproberen ter bevestiging.
Ik heb dan ook steeds vanalles gedaan met motoren en techniek zowel in m’n vrije tijd als in m’n beroepsleven…autoracen en motorcross als ontspanning / verkoop en onderhoud van tuin- en bosmachines en transportkoelingen om m’n brood mee te verdienen.
Uiteindelijk kom je dan toch op een punt om eens iets te bouwen wat nog niet bestaat en waarin je volledig je fantasie en know-how kan uitwerken.
Komt daar nog bij dat ik liefst dingen maak aan de hand van het materiaal dat ik kan vinden en niet andersom (zoals de meeste industriëlen wel doen)
Op bepaalde momenten krijg ik een ingeving en echt de drang om iets te maken. Dan heb ik zoiets van “Nu wil ik iets maken, weet niet hoe het heet, weet niet hoe het eruitziet…maar ik moet iets maken”. Dit is dan het willen verwezenlijken van een idee, het volledig willen uitwerken van deze fantasie. Gevolg is dan ook dat er op de drang geen maat meer staat: 24u op 24, 7 dagen op 7 totdat het is zoals ik in mijn gedachten had.
Misschien heeft dit ook wel iets te maken met “zorgen”? Iedereen maakt zich elke dag wel zorgen om grote of kleine dingen…dan heeft men iets nodig als alternatief waardoor de dagdagelijkse zorgen verdrongen worden. Iets nieuws willen maken, geeft mij dan een vorm van voldoening omdat het nieuwe, maar aangename zorgen veroorzaakt. Ondanks er ook heel wat slapeloze nachten bij komen kijken".
Ik kan alleen maar zeggen: "That's me and I'm doing it my way"
